فکر نمی کنم کسی را درتمام دنیا پیدا بکنید که از آنچه بر سرش آمده ونام سرنوشت یافته است راضی باشد به این خاطر است که در محاوره عامیانه می گویند که سرنوشت را باید از سر،نوشت اما در این میان افرادی هم پیدا می شوند که با پایبندی به عشق می توانند این حس بسیار دلتنگ کننده را تا حدودی در درون خود مخفی و یا محدود نمایند.براستی درعشق این ودیعه آسمانی به انسان خاکی چه چیزی وجود دارد که می تواند دلتنگی های او را کم رنگ وقابل تحمل نماید؟در پاسخ به این سئوال شعرا واندیشمندان حوزه انسان شناسی حرف های فراوانی زده اند که با جمع بندی آنها می توان به این نکته رسید که انسان همیشه انتظاراتی از دیگران دارد که بسیاری از آنها خواست و دلتنگی های دل می باشد ونمی توان آنها را با هیچ مقیاس و معیاری مادی و قابل اندازه گیری محاسبه نمودوبا داروهای رایج در بازار به در مان آنها پرداخت مثلا زمانی که عاشق گرفتاری از آنچه که در دسترس است به هیچ چیزی چون ماه ،خورشید،دریا ،باران ،دشت وبیابان احساس نیازپیدا نمی کند و همه آنها را در کنار یارش وهمراه با او می ستایدآیا می توان این حس را با معیارهای مادی سنجید وبرای آنها ارزش و بهایی مشخص نمودویا زمانی که او دنیا را در نبود یارش خالی و بی لطف می داند آیا نمی داند که دیگرانی وجود دارند که او می تواند با اتکاء به آنها دلتنگی های خود را فراموش نماید و باهمراهی آنان یار دیگری را برای خود برگزیند تا دوباره از بودن و زیستن مفهوم جدید وتوام با طراوتی را بدست آوردآری می داند اما دلش در نزد کسی گرفتار آمده است که تمام دنیا را با او می بیند و با او می خواهد .حتی اگر در این راه روزش چون شب تاری گردد که تحمل آن بسیار سخت باشد باز تحمل می کند تا به یارش دست پیدا کند اما بیایید از این افسانه دائمی در میان انسان ها که نام عشق یافته است وهمه انسان ها به نوعی تمام یا بخش بزرگی از عمر خود را با آن می گذرانند بگذریم وبه عمر این گرانمایه ترین ودر عین حال کم اقبال ترین بخش زندگی انسان بپردازیم تا ببینیم که چگونه این قافله که باید قافله سالار آن انسان هوشیار و زیرکی باشداین گونه پر شتاب می گذرد وقافله سالار آن زمانی متوجه گذر نمودن آن می شود که دیگر تا مقصدمشخص ولی بسیار دور فاصله ای نمانده است مثلا خود من نگارنده یا تو عزیز مطالعه کننده این سطور آیا واقعا در طول مدتی که با قافله عمر همسفر بودیم ودر هیاهوی زنگ کاروان وگرد وغبار ناشی از شتاب کاروانیان نتوانستیم از تمامی لحظات عمرخود استفاده کنیم زمانی با خود خلوت نمودیم تا ببینیم که دل خودرا به چه چیزی دلبسته کرده ایم وعشق چه چیزی را درونمایه بیخوابی های شبانه نموده ایم وچشمان خود را به برآورده شدن کدام آرزوی دور ودراز خود دوختیم ویا زمانی که بدلیل عدم دست یابی به آنچه که تمام ذهنیت ما را پر کرده بود دنیای اطراف خود را خالی یافتیم وبه تمام آنچیز هایی که بسیار ارزشمند بودند تنها بدلیل آنکه به خواسته خود نرسیده بودیم اعلام بی نیازی کردیم آیا درنگی نمودیم تا ببینیم که آیا واقعا تمام زندگی همانی بوده که در باور ما شکل گرفته بود و یا باورهای دیگران هم می توانستند برای تاملی از سر عبرت قابل توجه باشند.مسلم است که اگر فرصتی برای خودمان فراهم می نمودیم می توانستیم که برای لحظه لحظه عمری که می گذرد وبسیاری از آنها را تنها به خاطر خود خواهی های روز افزون چون زهر تلخ نموده بودیم برنامه ای تدوین نماییم تا بار دیگر روزگاری چون شکر فرارویمان قرار گیرد اما حیف که قافله شتابان عمر فرصت تجربه زندگی وروزگار دوباره ای را که چون شکر شیرین باشد از انسان می گیرد زیرا کسی که نتوانست و نخواست که اجازه بدهد تا مردمی که روزگار را چون شکر نموده بودند از شهد شیرین آن برخور دار گردندفرصتی را از انسان گرفته است که دیگر باز سازی نمی شود تازه خود او هم بدلیل سیاهی شب وهم آلودی که ایجاد نموده است نمی تواند لذت روزگار چون شکر را درک نمایدبه خاطر آنکه خود او هم همراه دیگران باید تلخی های روزگاری را که جور خود را حاکم نموده است تحمل کندزیرا درشهر ما روزی آدم یلا قبایی به یک متمولی گفته بود که طناب به گردنت می بندم وتمام صحرارا می گردانم او در جواب گفته بود چرا می خواهی به خودت ازار برسانی زیرا زمانی که مرا در صحرا می گردانی خودت هم همان راه را باید با من طی کنی. حیف که این داستان تمام دوران های گذشته ،حال و آینده انسان می باشدواو نمی آموزد که باید همیشه برای روزگار دوباره ای که چون شکر خواهد بودتلاش نمایدویا حداقل به انتظار آن بماندتا بلکه روزی وروزگاری قافله عمر ازسر دلسوزی اورا به خود آورد ولذت درک مفهوم عشق به خود و بنی نوع را در دل اوزنده گرداندهرچند که بسیاردورباشد.

به عنوان اولین سوال خودتان را معرفی کنید؟

اسماعیل یکتایی جانباز 70 درصد ،آزاده و پاسدار حالت اشتغال و حالا هم وکیل دادگستری.

نحوه ی آشنایی شما با سردارشهید حسین املاکی از کجا آغاز شد؟

من اون موقع در گردان حضرت رسول بودم این شهید بزرگوار قائم مقام فرمانده لشکر بوده و شب عملیات هم یکی از نیروهای کارآمد لشکر ما محسوب می شده که مستقیما در اون عملیات حضور داشتند.

بهترین خاطره ای که از شهید املاکی به ذهن دارید؟

یکی از خاطراتی که به ذهن دارم بر می گردد به قبل از عملیات والفجر 10 که توی همون منطقه حلبچه فکر می کنم چهارم 4 فروردین یا 3 فروردین بوده که اون موقع تازه حلبچه را گرفته بودند و اوضاع غذاوتدارکاتی ما  خوب نبود ایشان همراه با چند نفر دیگر چند تاگوسفند گرفتند و دستور دادند که این گوسفند ها رو ذبح کنند تا علی الحساب مشکل غذا حل شود.  یادم میادازشجاعت ودرایت شهیداملاکی درشناسایی مناطق جنگی حتییادم هست  من چند شب با اتفاق این شهید بزرگوار و چند نفر از نیرو های گردان ما رو جهت شناسایی و توجیه عملیات می بردنند من اون موقع فرمانده دسته ضربت گردان حضرت رسول بودم ایشان در شناسایی مناطق تخصص ویژه ی داشت و تا منطقه رو کاملا شناسایی نمی کرد هیچ وقت وارد عمل نمی شد که این حرکتش زیبا بود به یاد دارم که موقعی که ما درمنطقه باسبا (یکی از مناطق غرب کشور در مریوان) بودیم یک شب من و شهید کلانتری جانشین فرمانده گردان یارسول)ص(به اتفاق شهید املاکی جهت شناسایی و توجیه عملیات به جلو رفته بودیم و می دیدم که چقدر زیبا مناطق را شناسایی می کند و چقدر زیبا هم توضیح می دهد آنقدر زیبا و دقیق که انگار در این منطقه بزرگ شده است و قدم به قدم منطقه را می دونست حتی می دونست که کجا و کدام قسمتها سیم تله انفجاری قرار دارد یا کدوم قسمت ها  مین گذاری شده است و کاملا مناطق را می شناخت و این از نوع تبهر خاص این بزرگوار بود.بارها گفته می شد که کاری که حسین املاکی شناسایی کند هرگز به شکست منتهی نخواهد شد مگر اینکه در اون کار شک و شبهه از سوی خودش هم باشد یعنی خودش بگوید که من این کار وعملیات و این حرکت  را تایید نمی کنم.واقعا تیز بینی  و زیرکی ایشان زبان زد خاص وعام بود و شجاعتی که از خود نشان می داد من در کربلای 5 به عینه این شجاعت ایشان رو و بسیاری از شهدا رو از جمله شهید خوش سیرت رو دیدم و واقعا باید این رو به عنوان یک تجربه داشته باشیم که این افراد همینجوری حسین املاکی و خوش سیرت نشدند .و با یک حرکت کوچک به این افتخارات نرسیدند بلکه زحمت هایی که در طول دفاع مقدس کشیدند و زیرکی و توان مندی بالایی که داشتند و از خود نشان دادند سبب شده بود که اینها مشهور به این نام شوند.

اگر امروز شهید املاکی در پیش ما بود از نظر ایشان قهرمان به چه کسی می گفتند؟

نگاهی که رهبر معظم انقلاب به حسین املاکی دارند یک نگاه ویژه است و صددرصد این نگاه ویژه باعث می شد که اگر خود حسین املاکی بود، چون ولایت مداری دارد باز هم این نشانه بسوی کسی برود که داری این خصوصیت هستش همه نتونستن مثل حسین املاکی باشند و ماسک خودشون رو بدهند و رهبر معظم انقلاب این نوع فداکاری و ایثار را گفت ماندگار است .شاید خیلی ها در طول دفاع مقدس حرکت های از خود نشان دادند اما ماندگاری آنها نتوانست به ماندگاری حسین املاکی برسد مانند فداکاری حسین فهمیده که ماندنی شد.یک نوع توانمندی در وجود همه انسانها وجود دارد و در وجودشان ذخیره شده است اگر بتوانند این توانمندی را از خود نشان دهند می شوند حسین املاکی .حسین املاکی کسی بود که خودش را در بحران پیدا کرد و و بحران را مدیریت کرد و مدیریتش را در بحران نشان داد .اینکه حضرت زینب برای ما ماندگار شد این بود که در بحران مدیریتش را نشان داد   هم برای برادرش عزاداری کرد مثل حسین املاکی که برای اصغری خواه گریه کرد و همین که حضرت زینب خطبه بلندی خواند در مجلس یزید و لرزه به تن یزیدیان و شامی ها انداخت وحسین املاکی هم مدیریت درعملیات نمودوخودرافنای در ذات اقدس الهی کردوبهتراست که به قول رهبرعزیزمان بگوییم "قهرمان یعنی این"

    گرفته شده از وب سایت افلاکیhttp://www.aflaky.blogfa.com/

به مناسبت سالگرد سردار شهید حسین املاکی

خـــــــاطرات یک حـــــــکایت بشـــــنوید
دردهایی بی نـــــــــــهایت بشـــــــنوید

روزگــــــار وصــــــــــلت و هــــــجران یار
جـنـــگ بود و عاشــــــقان بی قـــرار...

ســــــوختن،پرداخـــــتن،جــــــان باختن
درد را با ســــــــــوز و ســــازش ساختن

شــــــور بود و زخــــــــم آتشـــــــپاره ها
ســــــــیـنه بود و ترکــــــــش خمپاره ها

بی ریایی بین ما یک رســـــــــــــــم بود
عشـــــــق بود و درد بود و خــــــصم بود

اشـــــــک بود و غـــــــربت پــــــــروانه ها
تــــــــیر،هـــــم آغـــــــوش آن دردانه ها

ســـــــــینه هاشان خاکی و خاکستری
دیـده های آســـــــــمانی، عــــــــــنبری

شـــــــــکوه ها و نای نی را دیـــــــده ام
روزگاری جــــــــــام مــــــــــی را دیده ام

یاد ایـــــــــــامی که با قـــــلب جـــــــــدا
عشق بازان،سرجـــــــدا، پیکر جــــــــدا

کاش ما هم آفــتابی می شــــــــــــدیم
نی اسیر هر ســرابی می شــــــــــدیم

آه از روزی که مـــــا بی خود شــــــــدیم
بی خبر از حــــــال و روز خود شــــــدیم

زخــم هم از ما شــــــــــــکایت می کند
از جـــــــدایی ها حـــــــــــکایت می کند

گــــــفت روزی بین ما اســـــــــــــرار بود
« لا فـــــتی الا علی » ســـــــــــردار بود

مــــــثنوی اکنون چه می خواهی بگــــو
تــــــو ز احــــــــوالم که آگاهــــــــــی بگو

باز ســــری در دلــــــم در بســــته است
این دل وامـــــــانده امشـب خسته است

خســـــته از نامــــــــردمان پســت و دون
کیســــه دوزان شــــقی،غـــــافل ز خون

عاشقی، مستانگی ها گم شده است
همت و مـــــــردانگی ها گم شده است

آخــــــر اینـجا دستـــها، یکدست نیست
در خـــــرابــــــات دل مــــا مست نیست

این کــــــلام آخـــــــــرین فــــریاد ماست
آخــــــرین فـــــــریاد مــــــا در یاد ماست

عاشــــقی درد هـــــــزاران چاره هست
عشـــق در رفتن، هتتتزاران پاره هست

بنـــــــــگرید اینجــــــا که ما وامـــانده ایم
دســــــت ما گــــیرید،مــــا جا مانده ایم

کشــــــت مــــــــا را داغ یـــــــاران کمیل
هـــــــمـت مـــــــــردان گــــــــردان کمیل

اشـــــــک ســــرداری که بــا سوز و گداز
ســــــــــینه های آســـــمان را کـــرد باز

یـــاد «امــــــلاکـــــــی» کـــه او پرواز کرد
ســـیرت خـــوش سیرتان را هم ناز کرد

گــرچـــه اینجــــــــا یک ظهور دیگر است
مثنـــــوی گفـــتن حضــــــور دیـگر است

اسماعیل یکتایی لنگرودی

کد آمارگیر